girl at kovalam . കോവളത്തെ പെണ്‍കുട്ടി

Kovalam is the most visited beach in my life.
My father was my first company.
Now my daughter accompanies me.
She likes to play in the sand and water.
And I like to watch it.

റെയില്‍‌വേസ്റ്റേഷന്‍.., ചന്ത.., മൃഗശാല.., മൈതാനം...

അങ്ങനെ, സ്കെച്ചുചെയ്യുവാന്‍ പുതിയ മേച്ചില്‍പ്പുറം തേടിയാണ്

അന്ന് കോവളത്തെത്തിയത്.

പ്രദീപും വിമല്‍‌രാജും ബാലകൃഷ്ണനും ഗിരീഷുമൊക്കെയായിരുന്നു കൂട്ട്.

വെയിലുകായുന്ന വിനോദസഞ്ചാരികളെ

അവരറിയാതെ കടലാസില്‍ കോറിയിടവേ

ദാ.. ഒരു മദാമ്മ എന്നെ നോക്കി ചിരിക്കുന്നു.

എത്ര വര്‍ഷങ്ങള്‍....

കോവളം.. ഇപ്പോഴും എത്ര മനോഹരം!

ഇത് ഒരു പുതിയ ചിത്രം.

.

girl

kovalam . കോവളം

It was a rainy day.

Heavy downpour!

He was a crazy man.

So he went to the beach, alone.

Above the rocks there was a thatched hut, leaking all over.

Roasted shells were served with local liquor.

Two dark skinny children were sitting on a corner, looking at him with their big pale eyes.

They were hungry.

It is obvious.

It’s not the season.

They must me starving.

There are roasted shells.

But they are for the customers.

The man could not eat them when he saw those poor souls.

“If I do not touch the shells, definitely their mother would give it to the next customer”, he thought.

.

While stepping down he couldn’t stop looking back.

He saw those children with happy faces and wide open eyes, having the half eaten shells!

.

കോവളത്തെക്കുറിച്ചോര്‍ക്കുമ്പോള്‍ അച്ഛന്‍ മനസ്സില്‍ നിറയും.

ഞാനാദ്യമായി ‘കോവളം’ വരയ്ക്കുമ്പോള്‍ അച്ഛന്‍ ഒപ്പമുണ്ട്.

ഞാനന്നു സ്കൂള്‍ കുട്ടി. മഴയുള്ള ഒരു മദ്ധ്യാഹ്നം. പാറക്കല്ലില്‍ ഇരുന്ന് ഞാന്‍ വരച്ചു.

നിവര്‍ത്തിയ കുടയുമായി അരികില്‍ അച്ഛന്‍ നിന്നു.

A coastal lunch . തുറയിലെ ഊണ്‌

The life in the costal areas of kerala is something different.

Not talking about the beaches like kovalam or somatheeram.

Should go the fishermen’s villages.
See some dark men, women, dogs, children, red mud paths near the rocky fences and hundreds of tiny gray huts surrounded by thousands of coconut trees.

On a sunny afternoon you’ll see a yellow still life with wooden boats and brown fishing nets with a backdrop of a mosque or church.

Whenever I see this picture, I remember the lunch I had on that day from a small ‘tea shop’ with my friend.

The meals were served on plantain leaves.

The side dishes were spicy.

And the ‘special’ for the day was fresh fish fry.

വിഴിഞ്ഞത്തേക്കു പോകുന്ന വഴിയാണ്‌.

ഉച്ച കഴിഞ്ഞ സമയം.

കടലില്‍ നോക്കിയാല്‍ കണ്ണു പൊള്ളും.

കരയില്‍ പുതുതായിത്തീര്‍ത്ത ചെമ്മണ്‍ പാത.

കടലുകേറാതിരിക്കാന്‍ പാറക്കല്ലുകളുടെ പാറാവ്‌.

ഈചിത്രം കാണുമ്പോഴൊക്കെ അന്നു കഴിച്ച ഊണാണോര്‍മ്മ വരുന്നത്‌.

വറുത്ത അയലയും വെളുത്ത ചോറും.

കനത്ത കഷ്ണങ്ങളുള്ള സാമ്പാറും തോരനും.

ഉടുപ്പിടാതെ വരുന്ന തടിയന്മാരായ മുക്കുവന്മാരില്‍ നിന്ന് രണ്ടാമതൂണു വാങ്ങുന്നതിന്‌ ഹോട്ടലുടമ പണമീടാക്കും.

എന്നാലേ മുതലാകൂ!

(പിന്നെ, ഇവിടെ ഭക്ഷണം കഴിഞ്ഞ്‌ കഴിച്ച ആള്‍തന്നെ ഇലയെടുക്കണം.

പയ്യന്നൂര്‍ ഭാഷയില്‍ പറഞ്ഞാല്‍ "ഇലയെടുത്തു ചാടണം")

friends at seashore . കടല്‍ത്തീരത്ത്‌ കൂട്ടുകാര്‍

My friends in Thiruvananthapuram are well known for their adventure trips.

Travel is their passion. And I like their company.

It was raining and I was still sitting on a rock on the seashore to complete this.

മഴക്കാലമായിരുന്നു.

മണ്‍സൂണ്‍ ടൂറിസമൊക്കെയുള്ള നാടല്ലേ.

കടല്‍ത്തീരത്തേക്കുതന്നെ ബൈക്കുകള്‍ വിട്ടു.

വരച്ചു തുടങ്ങിയപ്പോഴേക്കും .. അതാ മഴ.